Varim

Saatlerdir bilgisayarin basinda oturuyordu, hala bekledigi mail gelmemisti. Silkindi.
Kaç saat olmustu bilgisayar basina oturali?
Oooo! Iki saatten fazla olmus, koskoca iki saat?
Arkadaslari yemege davet etmisti, Sinan sinemaya, o da arkadaslari ise fal partisine.. Hiçbirini kabul etmemisti. Simdi bu ücra internet cafede gelecek o maili bekliyordu. Daha ne kadar sürecekti? Kimbilir belki bugün hesabina bile girmemisti, girmeyecekti? Girse bile yazacagi daha önemli insanlar vardi belki... Belki de onun ona önem verdigi gibi o ona önem vermiyordu? Yok canim! O da en az Sevgi kadar deger veriyordu Sevgi'ye, yazdigi her mesajin karsiligi ertesi gün geliyor, hadi ertesi gün olmadi birkaç gün içinde gecikmenin özürünü de içeren mail hesabinda bekliyordu Sevgi'yi. Aylar olmustu yazismaya baslayali, bir kez bile aksamamisti mailler. Ta ki bu haftaya kadar. Hafta basindan beri tek bir satir gelmemisti ondan. Tuhaf! Oysa kendisi yazacak bir sey bulamasa - ki bu da ayda yilda bir olurdu -forward edilmis mesajlar gönderirdi, güzel sözler, fikralar ya da ufacik bir e-kart.
Üçüncü gün dayanamamis, onu merak ettigini söyledigi bir mail göndermisti:
Heeeey, öldün mü kaldin mi?
Haber verseneeeee! diye sakalasmisti üstelik.
Ses seda yoktu yine karsi tarafta, besinci gün iyiden iyiye meraklanir olmustu, hatta bir sapigin onun hesabina girip gelen mesajlari ondan önce okuyup sildigini bile düsünmüstü. Iyisi mi oturup bütün gün bekleyecekti bilgisayar basinda, hem içinde de bir süphe kalmayacakti böylece. Bugün sekizinci gün de bitmisti. Yine en ufak bir yazi bile gelmemisti. Unuttu beni diye geçirdi içinden. Tabii, ne bekliyordun ki! diye kizdi kendi kenidine. Alay etti bir süre bu çocukluguyla. Hiç görmedigi, sadece yazilariyla, siirleriyle tanidigi biriydi karsidaki ve hep öyle uzakta öyle bilinmez kalacakti. Ne bekliyordu ki? Kendisi de bilmiyordu. Hayalinde bu yazilari yazan kisiyi bir türlü canlandiramiyordu. Ne zaman gözlerini kapasa sadece bir çift el görüyordu, klavyenin tuslarina dokunan güzel parmaklar... Bu elin kime ait oldugunu görmeye çalisiyor didiniyor ama hayali bir anda dagilan sis gibi yok oluyordu. Ertesi gün solugu yine bilgisayar basinda aldi. Bekledi, bekledi. Birkaç arkadasindan gelen mailleri yanitladi hemencecik. Aslinda böyle beklemek fena da olmuyordu hani.Zaten tatildeydi yapacak baska bir isi yoktu,arkadaslarindan çogu eve dönmüstü kalanlar ise onu çagirsa da o pek istemiyordu.Bu düsüncelere dalmisken yeni bir mesaj geldi. Hayret adres pek yabanciydi ona. Biraz tereddüt ettikten sonra yüregi korku içinde açti. Mail "merhaba ben Akin'in çok yakin arkadasiyim. Kendisini trafik kazasinda kaybettik, telefon defterinin arasinda sizin mail adresinizi bulduk ve haber vermeyi uygun gördük. Basimiz sagolsun" diyor ve devam ediyordu ama mailin devami onu ilgilendirmiyordu artik. Okuyacagini okumustu zaten. Kaçinci ölüm haberiydi bu, bu kaçinci deger verdigi insandi yitip giden? Bazen bütün ugursuzlugun kendinde oldugunu düsünüyordu. Sonra saçma geliyordu düsündükleri, ama ne farkederdi ki iste çok sevdigi, her gün yazdiklariyla onun gününe renk katan o kisi artik yoktu. Kötü bir saka olamaz miydi? Ne yapacakti simdi? Bekledigi mail gelmis miydi? Ne yani kalkip gidecek ve bir daha gelmeyecek miydi? Bir daha o güzel mesajlari hiç göremeyecek bir daha o elleri hayal edememenin üzüntüsüyle dogruldu.
" Cebinden size henüz yollamadigi, yollamak için dogum gününüzü bekledigi bir siir bulduk. Tipki sahibine ulasmamis bir mektup gibi duruyordu oracikta. Asagida onun sizin için yazdigi son siiri bulacaksiniz."
VAR MISIN?